Wciąż nie do końca wiadomo, skąd biorą się tłuszczaki. Wiadomo jednak, że kiedy już się pojawiają, bynajmniej nie są mile widzianymi gośćmi. Jak się ich pozbyć? Czy można uporać się z nimi samemu, czy też niezbędna będzie pomoc lekarska?

• Czym są tłuszczaki?
• Co jest przyczyną powstawania tłuszczaków?
• Domowe sposoby na tłuszczaki
• Jak usuwa się tłuszczaki chirurgicznie?

Czym są tłuszczaki?

Tłuszczak to guz łagodny, powstający z komórek tkanki tłuszczowej — najczęściej pojedynczy, rzadziej występujący grupowo. Pomimo że klasyfikowany jest jako nowotwór niezłośliwy, nie należy utożsamiać go z chorobą nowotworową. W zdecydowanej większości przypadków nie stanowi zagrożenia dla organizmu, nie prowokuje dolegliwości bólowych ani nie zwiększa ryzyka przerzutów.

Pojawia się na różnych obszarach ciała, jednak najczęstsze lokalizacje to klatka piersiowa, plecy, ramiona oraz okolice karku. Może się rozwinąć w każdym wieku, aczkolwiek szczyt zachorowań przypada na okres między czterdziestym a sześćdziesiątym rokiem życia. Struktura tłuszczaka jest miękka w dotyku, ruchoma pod skórą, wyraźnie odgraniczona od otaczających tkanek błoną torebki.

Co jest przyczyną powstawania tłuszczaków?

Mechanizm powstawania tłuszczaków wciąż nie został w pełni poznany przez naukę medyczną. Zidentyfikowano natomiast szereg czynników predysponujących do ich pojawienia się. Dominującą rolę odgrywa uwarunkowanie genetyczne — osoby, w których rodzinie występowały tłuszczaki, dziedziczą zwiększoną skłonność do ich rozwoju.

Badania wykazały również związek między mutacjami genu związanego z regulacją masy ciała a częstszym występowaniem zmian tłuszczakowych. Sprzyjają im także zespół Madelunga, choroba Dercuma oraz zespół Cowdena — schorzenia charakteryzujące się nieprawidłowym rozrostem tkanek. Istnieją również hipotezy wskazujące na możliwy wpływ urazów mechanicznych skóry i tkanek podskórnych, lecz nie potwierdzono ich jeszcze w badaniach klinicznych o wysokiej wiarygodności.

Domowe sposoby na tłuszczaki

Tłuszczaki nie są groźne dla zdrowia i życia, choć w rzadkich przypadkach mogą wywierać ucisk na sąsiednie struktury nerwowe lub naczyniowe. Zasadniczy dyskomfort wynika przede wszystkim z ich obecności w widocznych miejscach — osoby dotknięte tym schorzeniem poszukują więc metod na dyskretne ich usunięcie bez konieczności interwencji chirurgicznej.

Jednym z proponowanych rozwiązań jest olejek eteryczny z drzewa herbacianego, który działa przeciwzapalnie i bakteriostatycznie — kilka kropli nanosi się na gazik i wciera w miejsce zmiany raz lub dwa razy dziennie. Skuteczność przypisuje się także naparowi ze skrzypu polnego, stosowanemu do przemywania okolic tłuszczaka ze względu na właściwości oczyszczające. Ocet jabłkowy oraz olej rycynowy również figurują w zestawie popularnych środków łagodzących objawy.

Prostym sposobem jest zastosowanie mieszanki miodu i mąki pszennej w proporcjach 1:1. Tak przygotowaną pastę nakłada się bezpośrednio na zmianę, przykrywa bandażem lub kawałkiem papieru kompresowego i pozostawia na około trzydzieści sześć godzin. Kurację należy powtarzać minimum przez siedem do dziesięciu dni. Jeżeli efekty nie są zadowalające, a guz nadal się powiększa lub powoduje dyskomfort, pozostaje skierowanie na konsultację chirurgiczną.

Jak usuwa się tłuszczaki chirurgicznie?

Chirurgiczne wycięcie tłuszczaka nie należy do procedur o wysokim stopniu trudności — czas trwania zabiegu zwykle nie przekracza trzydziestu minut. Wykonuje się go w znieczuleniu miejscowym, rzadziej — przy większych zmianach lub wieloogniskowym występowaniu — w znieczuleniu ogólnym. Guz usuwa się wraz z jego torebką łącznotkankową, co minimalizuje ryzyko nawrotu.

Główną wadą tego rozwiązania jest widoczna blizna pooperacyjna, której wielkość zależy od rozmiaru usuwanego tłuszczaka. Dlatego w sytuacjach, gdy zmian jest wiele lub gdy są zlokalizowane w estetycznie eksponowanych okolicach ciała, rozważa się alternatywną metodę — liposukcję, czyli odsysanie komórek tłuszczowych za pomocą cienkiej kaniuli. Nie każdy tłuszczak nadaje się jednak do takiego zabiegu — o wyborze techniki decyduje lekarz na podstawie obrazu USG i charakterystyki zmiany.